“Bana bir söz vereceksin, çünkü yumuşacık bir yüreğin var, Zeze.”
“Söz veririm ama sizi kandırmayı istemem. Benim yüreğim yumuşacık değil. Evde yaptıklarımı bilmediğiniz için böyle diyorsunuz.”
“Önemi yok. Benim gözümde öylesin. Artık bana çiçek getirmeni istemiyorum. Ancak başka biri sana verirse olabilir. Söz veriyor musun?”
“Evet,efendim,söz. Peki ya bardak? Hep boş mu kalacak?”
“Bu bardak asla boş kalmayacak. Ona her baktığımda dünyanın en güzel çiçeğini göreceğim. Bana bu çiçeği en güzel öğrencimin verdiğini düşüneceğim. Tamam mı?”