Kötü bir şey yaşadığımda ne kadar şanssız olduğumu düşünüyorum. Başka bir zaman geliyor ve banyo yapıyorum. Aklıma benim kendimi temizlemek için saatlerce kullandığım sunun bir kısmı için ağlayan insanlar geliyor. Bencil hissediyorum kendimi şanssız hissettiğim için . İki yüzlü kissediyorum bunları kabul ettiğim için.
Her güldüğümde aklıma bir daha gülebilmem için ağlamam gerektiği geliyor.
Her aynaya bakıp kendimi güzel bulduğumda ya başkası öyle düşünmezse diye kendimi paralıyorum.
Her bir konuda kendimi yetenekli bulduğumda ya benden yetenekliler için çok çirkinse diyorum.
En iyi olduğum yazı yazmakta bile kendime yalan söylüyorum. Evet ben sağdeliğimin insanları sıkacağından dolayı onları abartarak güzelleştiriyorum ve her seferinde bunun ben olduğunu, başkalarının beğenmesi için olmadığını iddia ediyorum.
Görülmek istiyorum.
İnsanların hayatlarında bir toz ağırlığınca yer kaplamak istemiyorum.
Hem ışıkların kendi üzerimde olmasını , hem de bana hiç değmemesini umuyorum .
Mutlu olmak istiyorum ancak olduğumda da buna layık olabilmek için ağlamak istiyorum.
Sevilmek istiyorum.
Ve en önemlisi; istenmeyen gibi gözükmemek için yalnızlık benim tercihimmiş gibi yapıyorum.