"Biz yaptıklarımızdan çok yapmadıklarımızdan mesulüz. Konuşmamız gereken yerde sustuklarımızdan, savaşmamız gereken yerde kaçtıklarımızdan, koşmamız gereken yerde durduklarımızdan..."
Bir hikâye vardır Yunan mitolojisinde. Tanrılar; insanlar mutluluğu arasın, bu sayede kıymetli olsun diye saklamaya karar verirler. İçlerinden biri, "Göklerin en uzağına saklayalım," der. Diğeri, "Denizin en dibine..." derken öbürü de, "Ormanın en kuytusuna saklayalım," der. Sonunda bir başkası çıkar ve der ki: "İçlerine saklayalım. Oraya bakmak akıllarına gelmez...
Bencilceydi oysa bu. Sevdiklerimizin ölümünden, onları bir daha göremeyeceğimiz için korkmak, apaçık bir bencillikti. Onlardan mahrum kalmaktan korkuyorduk, onların mahrum kalacaklarından öte...