Annemin ölümünün üzerinden yirmi yıl geçmişken, kendimi bir çocuğu tıpkı annemin beni yatıştırdığı gibi yatıştırırken bulmuştum. Peki ne uğruna? Neden çocukların kırılgan zihinlerini korumak için bu kadar ileri gidiyoruz? Tek yaptığımız onları gerçekten mahrum etmek. Bir de o gerçek kapıya dayanmadan önce alışma şansından.
"Bu kadınların çoğu için," diye fısıldadı Nella, "burası isimlerinin kayıt altına alındığı tek yer olabilir. Hatırlanacakları tek yer. Anneme verdiğim bir söz bu; bu defter olmasa adları tarihten silinecek olan bu kadınların varlığını korumak. Dünya bize karşı nazik değil... Bir kadının silinmez izler bırakabileceği çok az yer var."