Denedim olmadı. Çabalarımın sonu nihayete varamadı. Ben hüsrana komşuyum. Uykum kaçtı. İflasın eşiğine battı bu suçsuz gözlerime hesabım ağırdır vardır şerrim de velakin kalanım hayırdır...
-Sen hiç kavga ettin mi?
-Hiç.
-Hani derler ya adamın kaybedecek bir şeyi yok hiç bulaşmayalım diye, aslında bizim de kaybedecek bir şeyimiz yok.
-Nasıl yok?
-Hiçbir şeyin taksidi bitmedi ki... hiçbir şey benim değil.
Uysallar/5.bölüm
Ben evde yalnızdım annemler yazlıktaydı
Kitap okuyordum gecenin sonuna yolculuk diye bir kitap. Önce yerden bi ses yükseldi sanki toprak kükrüyormuş gibi ikinci kattaydı bizim ev bina öyle bi yıkıldı ki ne olduğunu bile anlamadım. Gözümü bi actım üstümde bi duvar var. Diyorum nerdeyim hareket edeyim diyorum yok. Kımıldayamıyorum sıkışıp kalmışım sesler duyuyorum ağlayanlar var sonra bi zaman geçti o sesler de bitti. Lan dedim senelerdir üstüme üstüme geldi duvarlar sonunda da başıma yıkıldılar. İki gün kalmışım o betonların altında kırk dört saat. Sonra nasıl olduysa çekip çıkardılar beni ama nasıl mutlu beni kurtaranlar. On dokuz yaşındayım tabi onlar zannediyorlar ki geleceği parlak umut dolu önünde başarılar olan bi genç kurtardılar. Nerden bilsin adamlar molozların arasından bi moloz çıkardıklarını..
Uysallar/5.bölüm