Je retire mon chapeau à quelqu’un
Yakıcı!
Yârin iki dudaklarının arasından dökülen her kelimeye hayranlıkla bakacak kadar yakıcı, dökülen kelimenin seni hayal kırıklığına uğratması kadar hüzün dolu satırlar okumak gibiydi.
Keşke ilk dediğim yakıcılık hep sürseydi de gönlüme misafir olarak aldığım hüzün ile satırlarda karşılaşmasaydım.
Kelimelerin kuruduğu yerde filizlenen bu aşk öyküsü şüphesiz ki bizi Fransız Edebiyatı'na biraz daha sarılmaya teşvik ediyor.
Yazar duyguların herhangi bir kıtada yaşayan insan ırkına özgü olmadığını duyguların evrenselliğini,kelimelerin her insanın kalbinde taht kuracak kadar kutsal olduğunu ustalıkla kullanmış.
Söylenecek,alıntılanacak o kadar çok detay var ki bunlarda boğulmak yerine kitapta boğulmanızı isterim :)
Saygılarımla...