Çok değil kırk yıl önce çocuklar dünyayı kurtarmak için ayaklanırlardı. Şimdi yaşlılar “çocuklarımızın geleceği için bir şeyler yapmalı” diye dövünüyorsa ortada çok ters giden bir şeyler vardır. Kapitalizm virüsü en uç dokularımıza kadar girmiş ve herkesi aynı samimiyetsizlikte eşitlemiş.
Kâbus içinde yaşadığımızı kabul ediyorum. Belki sizin kadar belki sizden fazla hissediyorum bunu. Böyle zamanlarda umuda daha çok gereksinim duyulmalı. Talep bu yönde artırılmalı.
İnsanlığın tarihinde pek çok güzel şey, iyi şey olmuş. Kötü şeyler mi fazla olmuş, iyi şeyler mi? Bunu karşılaştırmadan, hesabını yapmadan iyileri göstermek gerek. Onlardan çokça söz etmeli. Ancak bardağın dolu yarısı içilir. Boş yarısını içecek haliniz yok.
Örümcek kafalılar örümcek gibi yaşıyor. Yobazlar, kafalarında uyduruk bir din kurmuşlar, sahtekarca yaşıyor. Onlara inat sadece bizim gibi yaşamamanın bile faydası var. Ölmenin faydası yok mu. Var. Ölmenin bile faydası oluyor. Ama ölmeyelim. Daha çok yaşayalım. Yaşayarak iyileştirelim.