Kaderin dayağından geçiyorum... Hırpalanmış bir masum çocuk gibi bir köşeye çekiliyorum yavaş yavaş. Duygularımın bir barikata karşı direnmesi, savaş halinde olması diriligini kaybediyorum. Sessizlesiyorum..
Beklentilerimin ağırlığından vazgeçiyorum...
Öyle eskisi gibi değil, kafamı eğerek kabullenmeye başlıyorum; aşamadıklarımı, önüme sık sık çıkan zorlukları... Bu halimin adı şimdi, "yorgunluğu, hayallerini aşmış" mı oluyor?