Üstümde çok değişik bir sakinlik var. Kafamın içi deliriyor ama sakin sakin duruyorum. Hiçbir şeyin yolunda gitmeyişini mi kabullendim? Yoksa kusursuz bir sinir krizi öncesi sessizliği mi?
Ayırt edemiyorum…
“Çiçek açsın diye çabaladığımız şeylerin belki toprağı kurudur, belki de yanlış saksıdadır. Belki tüm çabamız sadece bizi yoruyordur. Kabullenmek lazım, görüneni görmek lazım.”
"Vicdanlı ve dürüst olmak, hesaplı olmaktan iyidir, hesap, insanı makam sahibi yapar, vicdan ise, daha önemli bir işe yarar; insanı, insan yapar."
- Friedrich Nietzsche
