İnsan en çok ızdırabından şikayet eder ama bütün mutluluğunu da ızdırabına borçlu olduğunu bilir. Kazanmayı öğrenir kaybettiği için, sevmeyi öğrenir yalnız kaldığı için, omuz vermeyi öğrenir çelmeyle devrildiği için, bağışlamayı öğrenir yorulduğu için, sadakati öğrenir terk edildiği için...
Hesapta olan değil, nasipte olan geliyordu insanın başına. Bazen ne yaparsak yapalım yaşadığınla yaşamayı planladığın hiç ama hiç tutmuyordu birbirini.