Sen doğal güzelliğini yitirip,benliğini kaybedersen,kazandığın ne varsa sadece o görselde kalır.
Gizlendiğin maske seni bir süre mutlu etse de! Elde ettiğin herşeyi,masken düştüğünde kaybedersin.
O yüzden! Görseline kapıldığın sahte dünyadan çık ve doğal güzelliğinle yaşa. Çünkü! Doğal güzelliğinle kazandığın herşey ölünceye dek senindir ve seninledir.
Muhammed Alkış
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Bak Evlat, unutma....Hayat kısa, yaşam fani.
O yüzden Kalbini temiz tut.
Aklını,ruhunu ve gözlerini edeple donat.
Benliğinde eğrilik olmadan yüzünü haktan ayırma , sözlerin yalan yerine hakikatle dökülsün.
İster varlığın olsun,ister olmasın.
Yeter ki! Kâinat senden razı olsun....
Razı olsun ki? gittiğin yol....attığın her adım seni zafere taşısın.
M.alkış
İnsan.... herşeyi elinin tersiyle itip,tükettikten sonra farkeder.
Neleri kaybettiğini.
Bazen pişmanlık, bazen de! Keşkeler yaşarken geçmişten.
Zamanı geri getirememenin haykırışı içinde bulurken kendini.
İşte o zaman olgunlaşır duygular ve anlar kaybetmenin ne denli bir zarara neden olduğunu....
Oturup bir köşede geçmişi yad ederken.
Kırdığım kalbin acısıyla kavrulup gitmenin hüznündeyim bu gece.
Elimde zehirden farksız bir bade ile nefsimi mahkum ederken acıya.
Karanlığına hapsolduğum gecelerin sessizliğinde kaybolup gidiyorum son kez bana veda ettiğin o yerde.
Tut diye uzattığın elleri tutup sonsuz bir mutluluk yaşamak varken seninle .
Avuçlarım arasında kayıp gittiğin o uçurumda! Ben varım şimdi.
Yaşadığım hayal kırıklığın pişmanlığı içinde.
Feryad ederken tenimi ıslatan gözyaşlarım.
Günahına girmenin azabı içinde tükeniyorum her gece.
Mecnun dan farksız divane gibi ararken seni.
Oysa! Çoktan öldüm ben.
Seni terkedip gittiğim o gün...
Affet diyemiyorum sana.
Zaten affedilmeyi de !hakketmiyorum aslında.
Ettiğimin bedelini yaşıyorum her gece.
Gözlerimi kapatıp uyumak isterken.
Bir karabasan gibi kabusum olup geliyorsun üstüme.
Ne uyuyabiliyorum.
Nede! Huzur buluyorum.
Ellerini tutup seninle gelmem gerekirken.
Günahına girip ölümüne sebep olduğum günden bu güne.
Bazen bitsin istiyorum herşey.
Bazen de! Ölmek istiyorum.
Belki! çektiğim azaptan kurtulurum diye.
Ama! Yinede olmuyor.
Yinede geçmiyor acılar, dinmiyor sancılar.
Bitmiyor ruhumu sarıp beni tüketen feryatlarım.
Ve hergun çığlık çığlığa uyanışlarım.
Umut ve gözyaşı