Adem ve Havva’nın garip davranışından kaygılanan Tanrı, Adem’e döner ve ona yasak ağacın meyvesinden yiyip yemediğini sorar. Adem yediğini itiraf eder ama suçu hayat arkadaşının üzerine atar. Ve Adem dedi ki: Önüme koyduğun Kadın bana ağaçtan meyve verdi ve ben o meyveyi yedim…
Ebedi Tanrı, Kadına dedi ki: Ne yaptın sen?
Havva’nın da bir açıklaması vardır: Ve Kadın dedi ki: Yılan baştan çıkardı beni!¹
İncil’deki bu diyalog, sorumluluktan kaçmaya dair bir kayıt; bizlerin bugünlerde aşina olduğumuz, suçu başkasına yüklemenin hikâyesi…
Ne Adem ne de Havva sorumluluğu kabul eder, her şey başlangıcına döner: “Bizler, bizi nasıl yarattıysan öyleyiz.”
Kitap başlarda çok akıcıydı fakat sonlara doğru sıkıcı bir hal aldı. At, tırıs gitmek, çayır, dağdan esen rüzgar… Sıkıcı bir kitap, benim vaktim heba oldu sizin olmasın.