Muhammet Bulut
@MuhammetBulut
86 okur puanı
Eylül 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
"Dünyada her şeye karşı anlayışlı davranabilirim, acı çekmek dışında."
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
"Sonradan pişman olacağımı kesin bildiğim bir sürü şeyi ona söylemekten garip bir zevk alıyorum. Genellikle bana karşı çok tatlı, çok sevimli davranıyor. Stüdyoda oturup bin bir konudan konuşuyoruz. Gelgelelim arada korkunç düşüncesizlikler ediyor, bana acı vermekten gerçek bir kıvanç duyuyor sanki."
"Gülmek, dostluk için hiç de kötü bir başlangıç sayılmaz; dostluğu sona erdirme yollarınınsa en iyisidir."
Bilmem kaç yıl öncenin bilmem kaç Eylül'ünde Adana'da doğmuşum. Büyüklerim çok sakin bir çocukluğum olduğunu söyler. Uyanır ağlamaz, kendi kendimi avuturmuşum. Doğumum da çocukluğum gibi kolaymış, sancısız ağrısız. Anladığımdan değil de, duyduklarımdan biliyorum. Güzel çocuk derlermiş, gerçekten de güzelmişim. Annem hala o günkü hevesle anlatır, kaşımı, gözümü. Saçların şöyle güzeldi, yüzün böyle güzeldi. Hep -di'li geçmiş zaman. Şimdi güzelliğimiz gitti, efendi çocuk olduk, çocukluğumuz da kalmadı ya, neyse.
Çocukluğuma dair anılarım, ya da hatırladıklarım, 5-6 yaşlarından itibaren sadece. Öncesi yok nedense, sadece anlattıkları kadarını biliyorum. İlk hatırladıklarım da hiç hatırlamadığım evimizden taşınmamız, uzun yıllar yaşayacağımız yeni evimize geçtiğimiz zaman. Yardım etmek istemiştim, sen küçüksün deyip sadece bir resim vermişlerdi elime, o kadar. Sonrasında okula gitmek istediğimi hatırlıyorum, yine sen küçüksün deyip göndermemişlerdi. Sanırım bu yüzden bir yanım hiç büyümedi, çocuk kaldı. Çocuklarla iyi anlaşabilmemi buna yoruyorum, hissediyorlar. Uzun yıllar yaşayacağımız ev dedim ama, taşınma sürecimizin de başlangıcı oldu, daha doğrusu benim göçebe hayatımın. İlk okulu o mahallede okudum, ortaokulda başka bir okula, okula yakın başka bir mahalleye, lise aynı keza, iki okul, iki mahalle, üniversite, iş derken uzun süre aynı yerde yaşamadım. Sanırım bu kadar taşınmak alışkanlık haline geliyor zamanla. Her neyse, yüzmeyi çok küçük yaşta öğrenmişim, yüzmeyi de denizi de severim. Küçüklükten içime işlemiş olacak ki, deniz kıyısı şehirler, örneğin üniversiteyi okuduğum Mersin'in ve özellikle İstanbul'un yeri her zaman ayrı olmuştur bende, ki vasiyetimdir bir gün ölünce beni gömmeyin, İstanbul boğazına atın. Yaşarken olduğu gibi, ölünce de oradan oraya
"Volkanların çelişkisi hem yıkımın hem de yaşamın sembolü olmalarıydı. Yavaşlayarak soğuyan, katılaşan lavlar zamanla toprağa -verimli, bereketli bir toprağa dönüşüyordu."
