Toprak ve su insanlar arasında eşitçe paylaşıldığında,
herkesin kendi tarlası olduğunda;
insan eker, sürer, emeğinin karşılığını alır
ve belki o zaman mutlu olur.
İnsanın kaderi, dağdaki patika gibidir:
bazen çıkar, bazen iner;
bazen de dibi görünmeyen bir uçurumun
başında durur.
Sizce de insanın kaderi bazen görünmeyen bir uçurumun başında durmak gibi değil mi?
Toprak Ana kitabının ruhundan esinlenilmiştir.