Ve bir gün;
Tanıdığın insanları aslında tanımadığını anlayınca, yaşamı öğreniyorsun saçlarına kır yüreğine sızı düşe düşe...
Uzun uzun susuyorsun sözün bittiği yerde. Hangi kapıyı aralarsan arala yine sessizlik ve yine hüzün. Bir rüzgar esiyor uzak yerlerden gelen yine yalnızlığın kokusu.
Artık herhangi bir hayale kucak açamayacak kadar yorgunum.