Yeryüzündeki bütün yaratıklar arasında Şeytanla hemen uyuşan, anlaşan tek yaratık insan idi. Bu uyuşma sonunda, yüzyıllar, bin yıllar boyunca kötülük ekti, kötülük biçti ve kötüye zafer kazandırdı. Evet, kötülük yapma ve yayma konusunda insanla yarışabilecek yaratık yoktu.
Ne kadar değerli, ne kadar unutulmaz saniyelerdi onlar. Hiç, hiç unutmayacaktı o anları. Şimdi, zihninden onlara veda ederken bütün bunları, bu görüntüleri de beraberinde götürüyordu.. Hiç, hiçbir şey bunların, bu büyük kaybın yerini dolduramazdı...
Abutalip, gördüklerini son nefesine, gözleri açılmamasıya kapanıncaya kadar unutmamak için büyük bir dikkatle bakıyordu küçük ve parmaklıklı pencereden.
Benden ne istiyorsun küçük zavallı? Bugün yedinci günün dünyaya geleli.. ve sen dünyaya felâketin için geldin... Seni nasıl beslerim zavallı öksüzüm? Bak, çevrede hiç kimse yok. Bir sen bir de ben varız bu dünyada. Biz iki zavallı! Bir de tepemizde şu beyaz bulut. O küçük beyaz buluttan başka bir kuş bile yok gökyüzünde.