Muhteşem Kitap
@Muhtesemkitap
Ne yazık! Uzun zaman mutlu olamayacağımızı anlamışçasına, mutlu olmakta acele ediyorduk.
Reklam
Bir gün, pasaport almak için valiliğe giderken, yan sokaklardan birinde, bir satılık kadın görmüştüm, iki jandarma almış götürüyordu zavallıyı. Kadın ne yapmıştı, bilmem, bütün söyleyebileceğim, tutuklandığı için ayrılmak zorunda kaldığı birkaç aylık bir çocuğu öperek hüngür hüngür ağladığıydı. O günden beri, hiçbir kadını ilk bakışta küçümsemedim.
“Üzülmeyin,” dedi gülerek. “Ömrüm ne kadar az olursa olsun, sizin aşkınızdan daha çok yaşayacağım.”
Ne zavallı, ne zayıf yaratıklarız.
En sonunda biraz topladım kendimi, çevreme baktım, herkesin yaşamının benim yıkılışım üzerinde bir an bile durmadan sürüp gitmesine şaştım.
Reklam