Sözde, senden kaçıyorum doludizgin atlarla,
Bâzan sessiz sedâsız, ipekten kanatlarla,
Ama sen, hep bin yıllık bilenmiş inatlarla,
Karşıma çıkıyorsun en serin imbatlarla.
Adını yazıyorum bulduğum her fırsatla,
Yüreğimin başına noktalarla, hatlarla.
Başbaşa kalıyorum sonunda heyhatlarla.
Hangi düğüm çözülür nazla, sitemle, kinle?
Ne olur bir gün beni, kapında olsun dinle.
Şaşırdım kaldım işte, bilmem ki n'emsin?
Bâzan kız kardeşimsin, bâzan öp öz annemsin,
Sultanımsın susunca, konuşunca kölemsin,
Eksilmeyen çilemsin,
Orada ufuk çizgim, burada yanım yöremsin,
Beni ruh gibi saran sonsuzluk dâiremsin,
Çaresizim, çaremsin...
Şaşırdım kaldım işte, bilmem ki n'emsin?
Yavuz Bülent Bâkiler