Murat Sarıkaya
@Muratsa07
Hakikatin demokratik olmaması ilginç bir şeydir. Neyin doğru olduğuna oylarla karar verilemez, yoksa hiçbir zaman hiçbir doğruya ulaşamazdık.
İnsanlar rahatlatıcı olana oy verecektir ve yalanlar çok rahatlatıcıdır çünkü hiçbir şey yapmana gerek kalmaz, sadece inanman yeterlidir.
Hakikat büyük çaba, keşif, risk gerektirir ve daha önce hiç kimsenin yürümediği bir yolda tek başına yürümeni gerektirir.
Zekânın masumiyetini koruması olabilecek en güzel şeydir. Ancak zekâ masumiyete karşıysa o zaman kurnazlıktan başka bir şey değildir; zekâ değildir.
Masumiyetin kaybolduğu an, zekânın ruhu yok olur, artık o bir cesettir. Ona artık basitçe "akıl" diyebiliriz. Seni büyük bir entelektüel yapabilir ancak hayatını dönüştürmeyecek ve seni varoluşun gizemlerine açık hale getirmeyecektir.
Bu gizemler yalnızca zeki bir çocuğa açıktır. Ve gerçekten zeki insan çocukluğunu son nefesine kadar canlı tutar. Kuşlara bakarken, çiçeklere bakarken, gökyüzüne bakarken hissettiği merak duygusunu hiçbir zaman kaybetmez. Zekâ da aynı şekilde çocukça olmalıdır.
İnsanlar özgürlüğü sever ama kimse sorumluluk istemez. Oysa bu ikisi bir araya gelir, birbirlerinden ayrılmaz.
Her ülkedeki, her medeniyetteki insanlığın yarısı aile içi politik oyunlarla mahvolmuştur ve bu da yine politikadır. Bir başkası üzerinde güç elde etme dürtüsünün olduğu her yerde politika vardır.
Güç her zaman politiktir, küçük çocuklar üzerinde bile. Ebeveynler sevdiğini zanneder fakat sadece kafalarında böyledir; yoksa istedikleri şey çocuğun itaatkâr olmasıdır. İtaat ne demek? Tüm gücün ebeveynlerin elinde olması demek.
Eğer itaat o kadar muhteşem bir özellikse neden ebeveynler çocuklara itaat etmiyor? O kadar dini bir şeyse ebeveynler çocuklara itaat etmelidir.
Gücün dinle hiçbir ilişkisi yoktur. Gücün dinle tüm ilişkisi politikayı çok güzel bir kelimeyle gizlemesidir.
İnsanın politikanın girdiği her noktada ifşaya ihtiyacı vardır ve politika her yere, her ilişkiye girmiştir. Yaşamın tümünü kirletmiştir ve durmaksızın kirletmeye devam etmektedir.
Evrim zıtlıklar üzerinden işler. Nasıl ki tek bacakla yürüyemezsin, yürümek için iki bacağına ihtiyaç duyarsın; varoluş da hareket yaratmak için yaşam ve ölüm, erkek ve kadın, sevgi ve nefret gibi zıt kutuplara ihtiyaç duyar.
Yoksa sadece sessizlik olur.
Zıtlık, bir taraftan seni çekerken, diğer taraftan bağımlı kılar. Ama kimse bağımlı olmak istemez; bu nedenle sevgililer arasında sürekli bir mücadele vardır. Birbirlerine hükmetmeye çalışırlar.
Adı sevgi olsa da oynanan bir politika oyunudur.
Erkeğin tüm çabası kadına hükmetmektir, onu aşağı bir statüye sokmak, büyümesine engel olmaktır ki gelişmesin.
Kadının erkeğin köleliğinden kurtulması erkek için de bir kurtuluş deneyimi olacaktır.
O yüzden diyorum ki kadının özgürleşme hareketi sadece kadının değil, erkeğin de özgürleşme hareketidir; her ikisi de özgürleşecektir.
Kölelik ikisini de bağlar ve sürekli bir mücadele vardır.
Kadın kocaya rahat vermemek, dırdır etmek, alaşağı etmek için kendi stratejilerini bulmuştur ve erkeğin de kendi stratejisi vardır.
Çarpışan bu iki taraf arasında sevginin gerçekleştiğini ümit etmişizdir. Yüzyıllar geçti ama sevgi gerçekleşmedi ya da sadece nadiren gerçekleşti.
Sıradan sevginin durumu budur ve bunun da sadece adı sevgidir, gerçek değildir.