Bir zaman sonra, sizin o keşke hatasını anlasa diye beklediğiniz insanlar kapınıza geldiğinde, artık bir önemi kalmadı ki diyip gülümseyerek kapatıyorsunuz o kapıyı.
“Eskiden hiç değişmem böyle kalırım zannediyordum efe bir cesaretle. Ama hayat ettiğin büyük lafları sana yediriyor ya. Bırak seneler öncesini, birkaç ay önceki ben ile şimdiki ben arasında uçurumlar var. Hiç aklında yokken ufacık bir an yetiyormuş değişmek için, çok tuhaf.”
