Bir insan ömrünü neye vermeli,
Harcanıp gidiyor ömür dediğin...
Yolda kalan da bir yürüyen de bir.
Harcanıp gidiyor ömür dediğin...
Yüreğim ürperir kapı çalınsa
Esleyen yelimden hile sezerler,
Künyeler kazınır demir sandıkta
Savrulup gidiyor ömür dediğin...
Dışı eli yakar içi de seni
Sona eklenmeli sözün incesi
Ayrılık gününü kör dereleri
Bölünüp gidiyor nehir dediğin...
Bir insan ömrünü neye vermeli...
Para mı onur mu taş dikenli yol.
Ağacın köküne inmek mi yoksa,
Çırpınıp duruyor yaprak dediğin....
Zülfü Livaneli