Mustafa Ayan
@Muzzy07
Varlığımın yok sayıldığı bir yerde yokluğumu kimselere yük etmem.
Sadece hissetmek istemişti. Kalbinin çarptığını, aklının kanatlandığını ayağının yere basmadığını hissetmek. Az şey miydi tüm bunlar? Hissetmekten haberi olmadan, renksiz, ruhsuz, kaç milyon insan geçip gidiyordu dünyada kim bilir?
Akıl veren çok oldu, çoğu da aklı kendine yetmeyenlerdi. Kazanacaklarını hiç düşünmeden, kaybedeceklerini sıraladılar önüne.
Kütüphanenin kokusunu içime çektim. "işte benim en mutlu olduğum yer, ne kader şanslıyım."
Kıymet bilen var, bilmeyen var. Zira fazla fedâkarlık vefasızlık getirir.