Çepeçevre hüzün ile sarıldım. Yalnızım, yorgunum, hastayım. Ümitsizliğin en koyusu, çaresizliğin en kahredicisi içindeyim. Üstümde kapkara bir gökyüzü, altımda alabildiğine boşluk. Fırtınalar kopuyor, denizler çalkalanıyor dünyamda. Kaçamam, kaçamam artık. O ne? Bu kelepçeyi kim vurdu ellerime? O ne? Ayağımdaki bu kalın, ağır zincirler ne? Nerdeyim söyle bana? Bu dört duvar arasına kim soktu beni? Bu beynimi tırmalayan sesler nereden geliyor? Sen neredesin? Göremiyorum hani dudakların nerede? Duyamıyorum sesin sesin nerede hani? Yoksa, sen de mi beni koyup gittin? Her şey sensizlikten mi geliyor yalnız? Yok! Yok! Sen gitmiş olamazsın. Bütün bu kederler senin eserin olamaz. Sen de yoksan, var olan ne?
Ümit Yaşar