O kadar canlı var fakat konuşma ve gülme, yalnızca insanlara verilmiş. Bunun muhakkak bir sebebi olmalı. O halde konuşabilmeyi ve gülebilmeyi en doğru şekilde kullanabilmeyi bilmek gerek. Sözde idareli olurken, gülümsemede cömert olmayı bilmek gerek.
Sen onu değil, onda yaşadığın duygunu seviyorsun. Onda canlanmış duygunu, onu, ta kendisi sanıyorsun. Oysa kalp uyanmadıkça duygular cümlelerde beden bulamaz. Uyuyan kalplere de hiçbir söz nefes olamaz
Hayatın sana garezi yok. Hayatın kimseye garezi yok. Küllerini savurup sıyrılman için, daha iyiye dönüşmen için, kendini iyileştirmen için karşına çıkarılan fırsatlardır bu çekilen acılar.