Hakkari nin dağlarında
Yokluğun esiyor kollarımda
Kalpler, taştan dağlar karşımda
Hasretim vuruluyor kayalıklarda
Türkiyem in bir ucunda
Mavi berenin gölgesinde
Dimdik duruyor yüreğim
Hasretin uçurumlarında
Esen yele sorsam var mıdır haberi senden
Derelere danışsam uğramış mıdır tek damlası senin yurduna
Hasretinin soğukluğu kaplamışken yüreğimi
Bu dağların sıcağı acıtamıyor yaksa da tenimi
Reklam
Yaşamak diyorum her şeye rağmen yaşamak. Nefes aldığın sürece yaşamanın hakkını vermek, nerde olursan ol, şartlar ne olursa olsun, hayat ne kadar aksi giderse gitsin, zulüm ne kadar arşı alaya ulaşırsa ulaşsın yine de yaşamak. Ayakları üzerinde duran nefes alan bir ölüye dönüşmemek için yaşamak, yaşamın tadını çıkarmaya devam etmek ve daha fazlasına. İşte savaşmak bu, işte mutluluk bu, her şeye rağmen tek bir adım atamayacak hale geldiğin o anda koşmaya başlamak işte mücadele bu, işte Rahmana sırtını dayayıp kendine güvenip nefes almak ve ilerlemek..
Ve dünya öyle büyük,
öyle güzel öyle sonsuz ki deniz kıyıları
her gece hepimiz yan yana uzanıp yaldızlı kumlara
yıldızlı suların türküsünü dinleyebiliriz...
Nazım Hikmet Ran