Benim de hayatım biraz böyle geçmişti. Bana yönelik bir kızgınlık yoktu ama stresli, kavgacı bir ortamda büyümüş, korkularımdan bahsedememiş ve kendi kendimi yatıştırmak durumunda kalmıştım.
Bu kadar basitti her şey. Paniğe kapıldığımı da hatırlıyorum çünkü böyle bitecekti hayat. Ben anlatmayacaktım, onlar da anlamayacaktı ve bir gün böyle bitecekti.
Hiçbir şeyde istikrarlı olamıyorum. İçimde bir sürü ukdeler biriktiriyorum. Bunları gerçekleştirmek için harekete geçecek enerjiyi bulamıyorum ve zamanla bunlar vicdanıma, aklıma, sırtıma yük olmaya başlıyor. Kendi kendimi eylemsizlikle cezalandırıyorum.