Her zaman iyi biri olamadım, biraz da kötü sayılırım aslında. Oldum olası kendim kalmakla geçti ömrüm... pişmanlıklarım arzum umudum... gözlerimden okundu hep, okunmasın isterdim. Kendim kalmaya çalışırken kendimle verdiğim savaş arasında üçüncü kişi oldum. Çok yoruldum. Aslında bence güçlü biri değilim güçlü görünmeye çalıştığım da yok zaten. Neysem oyum kendi halimde sürekli yanlış kararlar veren sıradan biriyim. Bunda elbette sorun yok fakat yanlış kararlarımdan sevdiklerimlerimin etkilenmesinden bıktım. Vicdan azabım yakamı bırakmıyor, bırakmasın da ; bence bunu hak ediyorum. Kendimi cezalandırmaya elbette cesaretim yok ama kararlarımın bedelleri bunu benim yerime gayet yerine getiriyor. Hep haddinden fazla sorumluluk taşımak istediğimi sanırdım veya öyle görünürdü işin aslı öyle değil tabiki, en azından kendimi kandırmamalıyım. Sorumluluk almaktan kaçan bir yalancıyım ben; kendimi inandırdığım yalanlar gözlerimde okunan yalanlar... en çokta kendimi affetmeyeceğim. Aynaya her baktığımda görüyorum ben bunu, maalesef sevdiklerim göremiyor, ne yazık ! Umarım hayatımın geri kalanında kendimi bulabilirim, umarım içimdeki korkak bir gün cesaretlenir, umarım bir gün aynaya baktığımda gördüğüm kişiyi sevebilirim.