Sevgili Doktor. Kendimi çok hasta hissediyorm. Karın boşluğumda benimle alay eden bir kalp var. Bir anda en basit günlük işler bile katır gibi inatla ayak diretmeye başladı bana. İnsanların gözlerinin içine bakmak imkansız hale geliyor. Bozulma yeniden patlak veriyor olabilir mi? Kim bilir. Küçük sohbetler umutsuz bir hal aldı.
Yani, artık her gece konuşacağım. Kendimle. Ayla. Yürüyeceğim, bu gece yaptığım gibi, yalnızlığımı kıskanarak yeni yağmış kar birikintilerinin üzerinde sayısız ışıkla parıl parıl parlayan gümüşi-mavi soğuk ayın altında. Kendimle konuşuyorum ve kutsal bir biçimde tarafsız, karanlık ağaçlara bakıyorum. İnsanlarla karşı karşıya gelmekten, mutlu, sağlam, zeki görünmek zorunda olmaktan çok daha kolay.