Fotoğrafı atıp atmamak arasında çok kaldım.
Bazı acılar ağzını bile açtırtmaz sana bu da öyle büyük acılardan ve asla unutulmayacak acılardan. Hayatımda böyle bir çaresizlik görmedim. Fotoğrafın bir tarafı çok güzel bir tarafı acıdan yüreğin kaldırmaz. Yani boğazın düğümleniyor tek bir kelime bile edemiyorsun. Utanıyorsun oturduğun yerden, başını koyduğun o yastıktan, yemek yediğin o kaşıktan hiç bu kadar kendimi çaresiz hissetmemiştim ve hiç bu kadar kötü hissetmemiştim. Oraya gidip bi çocuğun elini tutmak bile belki biraz vicdanımı rahatlatırdı ama böyle evde oturarak hiç rahat etmeyecek ve öylece içimde oturacak. Yazılacak çok şey var ama ne desen az kalıyor...