Kafam dağılsın diye çıktım dışarı,
Sokaklar tanıdık, ama kimsem yoktu.
Bir banka oturdum, geçmişi düşündüm,
Sesim çıkmadı, gözüm doldu.
Yürüdüm, sanki bir yere varacakmışım gibi,
Ama her adımda kendime battım.
Eve döndüm sonunda,
Bir başıma…
Biraz daha eksilerek.
Bazı şeylerin telafisi yoktur, tesellisi vardır. O öyle olmasaydı, bu hiç yaşanmasaydı diye sürer gider. Bazı sevilmeyişleri kabullenmek gerek. Bazen o evi içindekiyle beraber yakmak gerek.