Alessandra’nın sesi çatladı. “Haklısın. Seni hâlâ
seviyorum. Bir yanım hep sevecek. Ama artık âşık olduğum
kişi değilsin ve öyleymişsin gibi davranmaya çalışmak beni öldürüyor.”
“Hayatım boyunca sevdiğim tek kişi şendin.” K endi sesimi
tanıyamıyordum. Asla hissetmeyeceğime yemin ettiğim duygularla boğuklaşmıştı. “Bunu gösteremediysem bile hep şendin.”
Yanağından yeni bir yaş aktı. “Biliyorum.”
Ama bu yeterli değil.
Çözmek zorundaydık.
Bunu gerektiği kadar iyi ifade edememiş olabilirdim ama
Alessandra benim ayrılmaz bir parçamdı. On bir yıl önce onu
gördüğüm andan beri bu böyleydi. Tabii o zaman farkında bile
değildim.
Ama onsuz ben bir hiçtim.