Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Sekiz aylık bebeği olan bir anne olarak dikkatle okuyorum kitabı, şu an 109. sayfadayım ve harika ilerliyor. Kendi çocukluğumu ve şu an bebeğime bilerek ya da bilmeyerek nasıl davranıyorum bunu sorguluyorum. Bence kitabın kısaca vermek istediği bambu örneği ile verilmiş. İşte örnek:
“Bambu ağacı yetiştiren bir çiftçinin öyküsü bana çocukluğun önemini anlatıyor; sizlerle paylaşmak istiyorum.
Çiftçi bambu ağacının tohumunu eker, gübreler ve sular. mevsimler geçer ve birinci yıl tek bir filiz bile çıkmaz.
Deneyimli çiftçi, tohumu gübreleyip sulamaya devam eder. yine mevsimler geçer ve ikinci yılda bir şey değişmez.
Üçüncü yıl, dördüncü yıl da böyle geçer. hala görünürde tek bir filiz bile yoktur. sabırlı Çiftçi, umut ve güven doludur; tohumu gübreleyip sulamaya devam eder.
Beşinci yılın sonlarına doğru bambu yeşermeye başlar ve altı hafta gibi kısa bir sürede yaklaşık 27 metre boyuna ulaşır. bambu büyümeye devam eder ve birkaç yıl içinde 40 metreyi geçer.
Şimdi size bir soru sorayım: bambu ağacı 27 metre boyuna altı haftada mı geldi?
Dışarıdan öyle görünüyor, ama Çiftçi bunun böyle olmadığını biliyor. bambu yeşermeden önce geçen beş yılın ve verilmesi gereken emeğin farkında. Bildiği için sabırla, umutla ve şevkle emek verdi ve yapması gerekeni yaptı. tohum beş yıl süresince büyük bir sabırla ve ısrarla sulanıp gübrelenmeseydi ağacın büyümesinden, hatta var olmasından söz edebilir miydik?
Hem anne hem de baba bilmelidir ki, biz dışarıdan hiç görmesek de çocukluk döneminde insan dört temel alanda köksalmaktadır.
Bu köklerden ilki yaşam yetkinlikleri ile ilgilidir; yaşamını devam ettirme, hayatta kalma bilgi ve becerilerini kapsar. böylece çocuk doğumdan sonra nefes almayı, emmeye, zamanla yürümeyi, yemek yemeyi, konuşmayı başarır ve ömür boyu öğrenmeye devam eder.
İkinci
Çocukların hayatımıza en önemli katkısı bizim olabileceğimiz en iyi insan olmaya çabalamamıza ve sonunda olmamıza vesile olmalarıdır. Çocuklarımız bize olgunlaşma fırsatı sunarlar.