Bana bir gün sordular:
"Şimdiye kadar yaşadığın
en dayanılmaz acı nedir?"
"Ruhun acısı" diye cevap verdim..
Kimsenin görmediği,
kimsenin anlamadığı o acı.
Çaresiz bir acı,
insanın içini çürüten ama
sadece acıyı yaşamaya
devam etsin diye
onu hayatta bırakan bir acı..
Çünkü ruh yaralandığında,
o acı asla kaybolmaz..
Zaman onu iyileştiriyor gibi
görünse de,
sadece bir anı - tek bir anı -
onu yeniden kanatmaya yeter...
Alıntı