Kalbimdeki şeyi dışarıya çıkarırsam hissettiğim duyguyu karşı tarafa olduğu gibi aktaramayacakmışım gibi geliyor. Sanki duygularımın yerine geçen kelimeler havayla buluşup zoraki bir cümle oluşturursa aşk dediğim duygu etkisini yitirecekmiş gibi hissediyordum. Dinleyen kişinin gözüne sadece küçük bir çocuğun gelip geçici platonik aşkı olarak görünecekmiş gibi...
Ve şunu unutmayın. Tanrı'nın insana en güzel armağanlarını imtihan denen ambalaja sararak verdiği söylenir. Eğer zor zamanlardan geçiyorsanız bilin ki bir armağanı almaya hazırlanıyorsunuz. Hatta devasa bir armağanın ambalajını açıyor bile olabilirsiniz.
Hayalleri gerçeğe dönüştürme yeteneği, sihir kullanmadan da herkesin kendi hayatına uygulayabileceği bir yetenek olabilir miydi? Hayatı istediği gibi yaşama gücü, hatalar yapsa da, lekelense de kendini olduğu haliyle sevenlere bahşedilmiş bir cesaret ya da ayrıcalık olamaz mıydı?