Nefise
@Nfs12
Arapçanın ve kelâm sanatının ruhuna ermiş İslâm büyükleri, bakın ne dediler:
-Kur'ân'ı birtakım yapraklar üstüne yazsalar da, dağlarda, kuytularda bir yere bıraksalar; ve kimin yazdığı, nereden geldiği, ne olduğu bilinmese, yine selim akıl anlar ki, bu Allah'ın kelâmından başkası olamaz.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Geceleri öyle ibadet ettikleri olurdu ki, nermin ayakları şişerdi.
Soruldu:
-Senin olmuş ve olacak bütün günahların affedildiği hâlde bu kadarı neden?
Buyuruldu:
- Niçin Allah'ın şükredici bir kulu olmayayım?..
Başta Hazret-i Ali:
...
"Allah için söyle; zevk ve sefanın uğuldattığı nice evden geçtin de,
Etraflarını ölüm kuşlarının dolandığını görmedin mi?"
Ve oğlu İmam Hüseyn:
"Uğradığın dertlerden mahlûklara şikâyeti kes!
Merhametliyi merhametsize şikâyet etmiş olursun!"
Arap şairlerinden birçoklarının şiirlerini okuttukları ve bazıları için:
-İlâhî hikmete ve tevhide ne kadar da yaklaşmış dedikleri vâki...
Buyurdular:
-Söz, şair Lebid'in şu mısrası: "Allah'tan başka her şey bâtıl!.."
Düşünün o mesud şairi ki, bir mısrası hadîs oluyor!
" Söz vardır ki, şiirdir; şiir vardır ki, hikmettir..."
Sahabî meselesinin en nazik miyarı olan bu mevzuda ölçü şudur:
- Hazret-i Ali mi haklı, Muaviye mi?
- Hazret-i Ali mutlaka haklı...
- Ya Muaviye?
- O da haksız değil... Ve bütün fark bu kadar...
- Bu nasıl ölçü? Hem biri kat'iyen haklı, hem de öbürü haksız değil?
- Çünkü bir Sahabîye haksız diyemeyeceğimiz için ancak bu hadde kadar uzanabiliyoruz. Aralarındaki ihtilâf, sadece içtihat farkından ibaret... Böyle olunca, birinci plânda bulunan tam haklı, ikincisi de haksız değil olur. Çırılçıplak ve yırtıcı haksızlık, asıl, Sahabîlerin en büyüklerinden birine dayanarak öbürünün Sahabîlik vasfını unutmaktır. İşte sır idrakini örseleyici kabalık.