Önceleri, bana gülüyorlar, cehaletimden ve yavanlığımdan dolayı beni küçük görüyorlardı; șimdi de, bilgimden ve kavrama yeteneğimden ötürü benden nefret ediyorlardı. Neden?
Tanrı aşkına, bunlar benden ne istiyorlardı?
Bu zeka, benimle tanıdığım ve sevdiğim tüm insanlar arasına bir çomak sokmuş, beni fırındaki işimden etmişti. Şimdi, eskisinden çok daha fazla yalnızdım. Algernon'u diğer farelerden bazılarıyla yeniden o büyük kafese koysalardı, acaba neler olurdu diye düşünmeye başladım. Onlar da Algernon'a sırtlarını çevirirler miydi?
Cengiz Aytmatovun sade, akıcı ancak basit olmayan yazımını seviyorum. Storytelde dinledim, güzeldi. Kısa bir kitap zaten. Unutulmayacak bir kitap olduğunu düşünmüyorum.