Özgür bir kuş gibi uçup uzaklaşabilseydim hepinizden, miskin suratlarınızdan, konuşmalarınızdan; dünyada var olduğunuzu unutsaydım.
Köylüler çok sıradan,gelişmemişler, pislik içinde yüzüyorlar... Aydınlarla
da iyi geçinmek çok güç. Yoruyorlar insanı. Bütün o iyi tanıdıklarımız çok sığ düşünüyorlar; duyguları çok yüzeysel, burunlarından ötesini gördükleri yok,tek sözcükle aptal hepsi. Kafa yetenekleri biraz daha
gelişmiş olanlar ise düpedüz isterikler. Tahlil ve abes beyin etkinlikleriyle çürümüşler. Ağlayıp sızlarlar; nefret
kusarlar, hezeyan halinde iftira yağdırırlar; insana yan yan yaklaşır, kaş altından bakar ve yaftayı yapıştırırlar:
"Hım, bir psikopat!" ya da, "Laf ebesi!" Alnına nasıl bir yafta yapıştıracaklarını bilemedikleri kişileri de, "Tuhaf bir adam bu, tuhaf! " diye nitelerler. Ormanları sevmem tuhaflıktır. Et yememem de tuhaflıktır ... Doğaya, insana dolaysız, temiz, özgür bir yaklaşım kalmamış artık ...
Kalmamış işte!
Dünyayı haydutların, yangınların değil de, nefretin, düşmanlığın, bütün bu
küçük didişmelerin mahvettiğini anlamanız gerekir ...