“Dede saatler neden durur?”
Onu bir hamlede kucaklayıp omuzlarıma oturturken fısıltıyla cevaplıyorum.
“Zaman hep aktığından.”
Kıkır kıkır gülüyor. Anlamamışım gülüşü bu. Anlamayışın ve hayata henüz alınmayışın. Ne güzel. Ne temiz. Ne çocuk.
“Galiba ancak bir kadın iyileştirebilir diğerini. Ancak o yaralarını sarabilir, ancak o gerçekten sarılabilir. Bir kadını galiba sadece, başka bir kadın anlayabilir…”