Talan edilmiş ömürler üstüne bir şiir bir şehrin kaderini yaşayan insanlar üstüne...
İstanbul’un renkli sokaklarında kaybolmuştum.
Kendimi bulduğumda,
her şeye geç kalmış
bir adamdım artık.
Ama umutları hep olan bir adam.
Umut ve hayal,
insanı ayakta tutan şeydir.
Milyarlarca insandan sadece biri,
umutsuz edilmiş milyarlarca insan…
Aç, yoksul, işsiz;
karın tokluğuna
çalıştırılmak zorunda bırakılmış
milyarlarca insan,
birkaç domuzun banknotlarına
banknot katmak için…
Bu kan, bu gözyaşı, bu ter
bunun için.
Çocukluğunu yaşamayanlarla dolu
evsiz, biçare insanlar.
Metropol şehrin ortasında dona kalmış,
sivri bir hançer gibi göğe değecek
rezidanslar.
Kokuşmuş hayatlarla dolu,