Kimse yok aramızda sessizliği bahane eden, karıncalarla, kargaları bizden çok seven. Bende yağmurun sahici sesini belki sizden fazla duyduğumu sanmıyorum. O yüzden yorgun değilim. Size sunabileceğim tek bir şey var, o da kendi sesim. Kaynağını arayan, kuytularda kalmış bir ırmağın melodisini tekrarlıyor çaresiz. Peki, bu kadar değişmiş olabilir mi sesim? Biri atlıyor uzaktan, “Bu başkasının sesi” diyor.