Şair bu dörtlükte çok efkarlı. Gözleri dolu dolu, ciğerleri pare pare olmuş. Sesi de çatallaşmış hafiften, dudakları titriyor. “Niye”li, bir düzine soru ve “Keşke”li, onlarca cümle var kafasında. Gün ağarmakta ve radyoda Zeki Müren çalmakta: “Rüyalarda Buluşuruz” diyor. Şair dertlenmiş de derdini kimselere söylememiş. Hep içine atmış. Farkında olmadan da büyütmüş, beslemiş. Her an ince bir hastalığa yakalanabilir. Kesik kesik öksürüyor. Uykusu da cok düzensiz ve günbegün kilo kaybediyor. Birisi de çıkıp “Yapma be Şair” dememiş. “Bu da geçer” diyememiş.
-Yapma be Şair, bu da geçer...