Erkan Demirci
@Noird
"Madem dünyayı değiştiremiyoruz, konuyu değiştirelim."
James Joyce
Şu anda okuduğu kitap
Bilmem farkına vardın mı? İnsan yalnızlığa dayanamıyor. Hep seyirci istiyor. Sanırım aşık olma tutkumuzun ardında da -tıpkı ölüm karşısında olduğu gibi- bu yalnızlık korkusu var; en azından benimkinin ardında bu vardı. Farkındayım, kalabalıklar içinde de yalnız olmak pekala mümkün: Eğer biri seni anlamıyorsa yapayalnızsın demektir. Bu anlamda ben nerdeyse bütün hayatım boyunca yalnızdım.
Reklam
Onunla birlikteyken aşk ve duyduğum şehvet beni ressam yapmıştı. Geceleri, onu, kendimi, dünyayı, evreni kimsenin göremediği renklerle boyuyordum. O gidince paletimden bütün renkler yok oluverdi...
Belirsiz hale gelmek, kaybolmak! Bulduğum çare buydu: Acımı yüzüme bir peçe gibi örtüyor, ardına gizleniyor ve o kuytuda sanki kendi çığlıklarımla bıçaklanıyor, dökülen kanımın içinde boğuluyordum.
Bir süre sonra durum ortaya çıktı: Kızın sevgililerin o lanetli hastalığına tutulmuştu. Beni üzdükçe mutlu oluyordu.
Sevdiğim, sevgilim dediğim varlık adeta Tanrı'ya dönüşmüştü. Hem acı veriyor hem de bu acıyı tedavi ediyordu.
Reklam