Bir kez daha âşık olmak istiyordum. Birine âşık olmak... Mesela Mansur'a. Aynı hararet, aynı iştiyak ve aynı çekimle. Keşke tekrar hasta olsam; çaresiz, iradesiz olsam... Fakat biliyordum, mümkün değildi artık. Bitmişti artık.
Aşka düşmek canıma okudu. Yüreğim alev aldı. Kalbim parça parça oldu. Ruhum çekildi. Hayatın anlamını yeni yeni kavrıyordum. Anlıyordum ki hayatla dalga geçilemez. Hayat oyuncak değil. Heva, heves değil.
- Ben bu kadar yadigâr verdim sana. Saçımı... Vücudumdaki kanı... Hatıra olarak sen ne vereceksin bana?
- Önce ben sana yadigâr vermedim mi?
Şaşırdı:
- Ne yadigârı?
- Kalbimi.