Hayat bu. Ne kadar uzun yaşarsan o kadar başarısız oluyorsun. Başarısızlık iyi yaşanmış bir hayatın işaretidir. Aynı şekilde, başarısızlık olmadan yaşamanın tek yolu kimsenin işine yaramamaktır. Bana güvenebilirsin, ben denedim.
Pek çok gün iyi hissediyordu. Sorun kötü günlerde bunu hatırlamanın zor olmasıydı. O zamanlarda neredeyse her zaman karanlığın içindeymiş ve her zaman karanlığın içinde kalacakmış gibi hissediyordu.
Hatırlamak neden o kadar zor oluyordu? Sürekli kayıp düşmek zorunda mıydı? Neden o da diğer herkes gibi aydınlıkta kalamıyordu?