Raif Efendi’nin sessizliğinde kendimi buldum;
Söylenmeyen cümlelerin, içe atılan duyguların ağırlığını hissettim.
Maria’da ise güçlü durmanın arkasındaki o ince kırılganlığı gördüm.
Anladım ki insan bazen aşkı değil,
anlaşılmayı arıyor.
Ve bazen en büyük kayıp,
geç kalınmış bir cesaret oluyor.
Bu kitabı daha önce neden okumadım bilmiyorum.
Belki de bazı hikâyeler insanın tam kalbine değeceği zamanı bekler.
Benim için zamanı şimdiymiş.
Raif’in suskunluğu,
Maria’nın dik duruşu,
ve benim geç kalmışlığım…
Hepsi aynı sayfada buluştu.