Bir insan ayağını veya gözünü kaybettiğinde , neyi kaybettiğini bilir, ama benliğini -kendini- kaybederse bunu bilemez , çünkü bunu bilecek bir "ben" artık ortalıkta yoktur.
Ağlasam da bir kayıp yaşasam ya da incinsem de hayatta olduğum sürece hiçbir şey nihai değildir . Yarın olduğu müddetçe umut vardır, değişim ve telafi mümkündür . Kaybedilen , sonsuza dek kaybedilmiş değildir.
Tercihlerimizin trajedisi şu ki ; bağlılıklarımızla kendimizi boğazımızdan zincirliyor, sonra da niye boğulduk ki biz diyoruz. Asıl havayı bir yana bırakıyor , sonra da niye nefes alamadığımızı merak ediyoruz. Tek gıdamızdan vazgeçiyor , sonra da açlıktan ölmekten yakınıyoruz. En sonunda da bıçağı bağrımıza saplıyor ve acıyor diye ağlıyoruz . Hemde çok . Ama ne yaptıysak kendimize yaptık.
Allah buyurur ki :
" Başınıza gelen her musibet kendi yapıp ettikleriniz yüzündendir; kaldı Allah bir çoğunu da bağışlar .(42/30)