Aynada kendi yansımamı görünce kısa bir süre kaşlarımı çattım. Kendine aynada hep böyle kızgın mı bakarsın, diye sordu. Bana nasıl baktığını halen çok net hatırlıyorum. Yanında küçülmeye ihtiyaç duymayacağım bir adamdı o.
Virginia Woolf’un kürk manto giydiğini biliyordum. Paltosunun ceplerini taşlarla doldurup kendini bir nehirde boğmuştu. Tıpkı kardeşim gibi, ama o zamanlar bunu bilmiyordum.