Nur

Haklıydı da. Ölmüyorlar. Tamamen değil. Hep içimizde yaşadıkları gibi, zihninizde de yaşamaya devam ediyorlar. Ateşlerini canlı tutuyorsunuz. Onları yeterince iyi hatırlıyorsanız uzun zaman önce sönmüş yıldızların parıltısının bilinmeyen sulardaki gemilere rehberlik edişi misali size yol göstermeye devam ediyorlar. Yaslarını tutmayı bırakıp onları dinlemeye başlarsanız hayatınızı değiştirme gücüne hala sahipler. Kısacası, kurtuluşunuz olabilirler.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Ölürken isteyeceğiniz son şey, ölümünüzün dünyaya sızıp geride kalanları zehirlemesi, sevdikleriniz için yaşayan ölü gibi bir şeye dönüşmenizdir. Yine de çoğu zaman bunun olması kaçınılmazdır. Bana oldu işte.
Ama geçmiş asla bitmez. Yapılabilecek en iyi şey, onu kabul etmek.
İnsanın bir dostu olmayınca, bu dünya çok ıssız bir yer.