Adını okuduğumda sonunun nasıl biteceğini anlamış olmama rağmen son sayfaya kadar bir umut belki diye bekledim. O kadar gerçekçiydi ki çoğu zaman acıyarak, bazen üzülerek arada bir de yersiz yapılan şakalara gülerek okudum. İdam hakkında ki düşüncelerimi sorgulatan bir ön sözün ardından duygu yüklü hikaye beni tamamen dağıttı. Sefilleri okudum evet yazarın usta kaleminin yazdıklarına önceden şahit oldum ama bu kitabın ön sözü beni o kadar etkiledi ki hikaye kısmından çok yazdığı bu, manifesto; yaşanan acıları, yapılan hataları tek tek örneklerle açıklayıp, suçluya verilen idam cezasının yanlışlığına dikkat çekerek sizi bir şekilde ikna ediyor. Hakeza ben artık eski ben değilim ve sanırım kitap amacına böylelikle ulaşmış oldu.