Kirli bir celladın ya da sefil bir baş kesenin, Maktulü olacak çocuklar doğurmayalım sevgilim... Hatta sevişmeyelim, Sevmeyelim bir süre daha, Yeryüzünde eceliyle ölen çocuklar görünceye kadar, Bekleyelim, olur mu?
Bir güzellik de vardı elbette. Annem.
Oksijenin en temiz hâli, seyridünyanın içinden geçmek uzağa gitmek gibiydi. Kokusunu aldığım yer kâinat içinde en samimi ve en emin sığınaktı. Kutsallık kelimesine tamamen sığan ve kimseye yer bırakmayan yaratılmışların en güzeliydi.
Sesi gecelerin içine cennet inşa ederdi.
Her güzel gözlü kadın bir şiirdi artık. Asılmaktan kurtulmuş erkekler asrın şairleri olmuştu. İlahi metinler ve ölü aksanıyla aşkı diriltmeye çalışan kişilerin nefes alışları dolduruyordu hayatı.